Surfen en Jiu Jitsu: twee levensstijlen, één ziel
De oorsprong in Rio de Janeiro
In de jaren 70, onder de Braziliaanse militaire dictatuur, waren de stranden van Rio meer dan alleen zand en zee. Ze werden een toevluchtsoord.
Surfen betekende vrijheid. Jiu Jitsu betekende discipline, respect en zelfvertrouwen.
Toen deze twee stammen elkaar tegenkwamen, botsten ze, vonden ze elkaar en bouwden ze een levensstijl die generaties Brazilianen vormde en zich over de hele wereld verspreidde.
Toen de stammen elkaar ontmoetten
Op Arpoador legden iconische namen de basis voor deze verbinding. Relson Gracie en Rolls Gracie surften dezelfde golven waar ook Ricardo Bocão, Otávio Pacheco en Daniel Sabbá naartoe peddelden. Na het surfen trokken ze hun gi aan en stapten ze de mat op.
Er waren ook confrontaties. Sabbá werd ooit door een Gracie in het zand naar de grond gewerkt zonder dat er één klap viel. Maar die botsingen zorgden voor respect. Al snel verschenen er kimono's op het strand, terwijl surfplanken de academies in werden gedragen.
De jaren 80 en 90: expansie
In de decennia daarna werd Marcelo Behring een sleutelfiguur. Hij bracht surfers op de mat in São Paulo, verspreidde de Jiu Jitsu-levensstijl op Hawaï en verdiende erkenning op zowel de golven als de mat.
Zoals Ricardo Bocão het zei:
“Jiu Jitsu bracht discipline in het surfen, en surfen bracht ontspanning in Jiu Jitsu.”
Meer dan 50 jaar later
Vandaag is de band tussen surfen en Jiu Jitsu nog altijd levend. De oceaan en de mat zijn als twee religies die lichaam, geest en ziel vormen.
Het is een verhaal geschreven met golven en sweeps, vrijheid en discipline, zweet en zout water.
Eerbetoon aan Daniel Sabbá
Dit verhaal draagt ook de erfenis van Daniel Sabbá (in memoriam): surfer, tv-presentator en een van de eersten die de fusie van surfen en Jiu Jitsu echt belichaamde. Zijn beroemde moment op Arpoador werd onderdeel van de geschiedenis: het moment waarop Jiu Jitsu de surfwereld binnenstapte en nooit meer vertrok.
Bronnen
Dit artikel is geïnspireerd op en verwijst naar het werk van Luca Atalla, gepubliceerd in GRACIEMAG (Gracie Magazine nr. 30, jaargang IV, juli 1999).